काठमाडौको कथा - डा. लोकेन्द्र

पुसको महिना काठमाडौ को चिसो, जती कपडा लगाएपनि कता बाट हावा घुस्छ कुन्नी मुटु को गति नै बढाइदिन्छ। बानेश्वर नजिकै को सांसद भवन मा जति बन्देज, जति पार्दशिता देखाए पनि कोहि बलात्कारी, हत्यारा अनि चोर हरु नेता बनेर छिरेकै जस्तै यो हावा पनि मेरो कपडाले जति कडा सुरक्षागार्ड को काम गरे पनि छिरिहाल्छ। यो भयो जाडो को कुरा, अनि साच्चै काठमाडौ को जाडोलाई म विशेष जाडोको उपमा दिन्छु, घाम लाग्दा पनि जाडो, अग्ला गगन्चुम्बि महल हरु ले घामलाई सडक र भुइमा पर्न नदिएर छत मै लुकाइराखेको हुन्छ। यो हिसाबले पनि काठमाडौ को जाडो लाई उत्कृष्ट क्ष्रेणी को जाडो मान्न सकिन्छ । म अचम्म पर्छु, गर्मीमा जति जाडो भए पनि, बस्त्र नलगाए पनि कता कता बाट तातो महसुस भैहाल्ने तर जाडो मा जति ख्याल गर्यो उति नै लाग्ने, प्रकृतिको लिला अपरम्पार छ। म यहि जाडो कल्पना गर्दा गर्दा बानेश्वर बाट कोटेश्वर पुगेको थाहा नै भएन। हामी टाढा टाढा बाट राजधानी पढ्न छिरेका ब्याक्ती हरुको लागि काठमाडौ एक स्वर्ग जस्तै लाग्छ सुरुसुरु मा, पछि पो यो शहर को दुर्दशा र अमानवीयता देखेर कहिले छोडुला जस्तै लाग्छ। म सुरु मा यो सपनाको सहर छिर्दा दौरा र ढाका टोपीमा छिरेको थिए, अहिले म यहाको मोर्डेन मान्छे भैसकेको छु। अब मेरो जिउ मा तीन चार ठाउँ मा प्वाल परेको पाइन्ट हुन्छ, पछाडी सिग्री ले बाधेको मोटो पर्स हुन्छ। पर्स मा पैसा भन्दा बढी अरु नै सामान हुने गर्छ्न। मेरो सिधा पर्ने तोरि को तेल लगाउने कपाल, अब ठाडो भैसक्यो चमेलिको तेल र जेल लगाउछ अहिले। पहिले मेरो शरीर बाट पसिनाको बास्ना आउथ्यो अहिले पर्फुम को आउछ। मेरो अब जुत्ता पनि परिवर्तन भैसक्यो, हरिया जुत्ता लगाउने म अहिले ब्राण्डेड लगाउछु। तेति मात्र होइन मेरो बानी परिबर्तन नि भयो, म आफै सुरु मा जस्तो भेस मा झरेको थिए तेस्तै भेस मा झर्ने कोहि लाई पाखे भन्ने गर्छु। म अब मोर्डेन मान्छे चुरोट को धुवा उडाउनै पर्यो, अलि कति रक्सी खानै पर्यो अनि एउटि राम्री तरुनी लाई हात समाएर हिडाउनै पर्यो। साच्चै यो काठमाडौ ले मानिस परिबर्तन गरिदिन्छ यो विशिष्ट सहर हो। कोटेश्वर बाट बालकुमारी पुगे, म तेता को एउटा चिया पसल मा छिरे, चिया मगाए दुई खिल्ली सुर्य चुरोट पनि ताने, मन हलुका भयो। यो शहर का मानिसको आफ्नै आफ्नै बेदना हुन्छ, तर सबैको वेदना लुकेको हुने गर्छ। म आफै यता टिक्न कति ऋण सापट गरेको छु, तेहि पैसाले येस्तो बिलासि देखिने जीवन बिताइरहेको छु, पर्स को गोजि चेक गर्छु डराउछु अब पैसा सकिएछ कहाँ बाट लिएर आउने?? यो सहर मा एउटा भनाके प्रसिद्ध छ ` Yes Money फनफनी, No Money रनथनी´ अब मेरो फनफनी को दिन सकिन लागेर रनथनी को दिन सुरु हुने वाला छ। यो सबै पीडा तेहि होटेलको चुरोट ले दागबत्ती दिएर म मेरो कोठा इमाडोल आइपुगे। कोठा खोले, दुई दिन देखि नधोएका भाडा गनाएका रहेछन, छिर्न लाग्दा मेरो नाक ले था पाइहाल्यो तर यति सम्म बास्ना त पचिहाल्छ नि। बत्ती ओन गरे, मेरो कोठा मा दिउसै २० वाटको बत्ति बाल्न पर्छ, ओरिपरी ठुला घर भएर होला मेरो कोठाले यो जुनिमा प्राकृतिक उज्यालोको महसुस गर्न पाउने छैन। झ्याल खोले एक पट्टीको, लुगा छेउको कुनामा थिए, मैले मेरा मोर्डेर्न लुगा तेहि कुनामा फ्याके र खुला कट्टु र गन्जी लगाए। कुनामा भएका कपडा मैला थिए, ठुस्स हल्का बास्ना आउथ्यो तर मसग पर्फुम थियो नया बनाउने बास्ना हटाउने। ग्यास पनि सिद्दिएको रहेछ, चामल पनि तिनचार छाक भन्दा बढी टिक्ने छैन, तरकारी त तेस्तै भयो। सानो किचेन ड्र्म मा पानी चेक गरे पानी नै थोरै रैछ, काठमाडौ अब पानी कहिले आउने हो कुन्नी म तनाब मा भए तर तेति तनाब सहन सक्थे म अब। जार बाट गिलास मा पानी भरे प्यास मेटे मज्जा लाग्यो। पैसा को बिकल्प खोज्दै थिए, घरबाट के भनेर पठाइमाग्ने, दुई हप्ता पनि भएको छैन १५ हजार पठाएको, मेरो बिलासीमा जिउन खोज्ने र देखावटी जीवन खोज्ने बानिदेखी आफै दिक्क लागेर आयो। अझ कोठाभाडा बुजाउने दिन आउदै थियो। तनाब माथि तनाब!!! म यो सबै कुरा लाई एक ठाउँ मा राख्दै खाट्मा पल्टिए, गर्लफ्रेण्ड को फोन आयो। डेटिङ जाम भनी, अब मलाइ सबैभन्दा ठूलो तनाब आइलाग्यो, नजाम त तेत्रो दुख गरेर पट्टाएको हो, गए अलिकती भएपनि जवानि उपयोग गर्न पाइने, जाम त पैसा छैन। डेटिङ गए खाजा खुवाउनै पर्यो। मलाइ मेरो साथिको याद आयो फोन गरे पैसा मागे लिन आइजा भन्यो, मलाइ त्यो साथि भगवान जस्तै लाग्यो। मैले त्यो बेला मेरो कोठाको स्थिती बिर्से, कति पागल जवानी छ्या!!! डेटिङ गए हल्का रमाइलै भयो, लक्ष्य सम्म नपुगेपनी करिब करिब पुगियो। कोठामा आए बल्ल मलाइ होस आयो, खाना के खाने भन्ने। पैसादिने साथी लाई फोन गरे तेरो मा बस्छु आज भनेर, म तेतै गए खाना खाएर सुते। भोलिपल्ट बिहानै उठ्ने बितिक्कै पैसा को तनाब, यसपाली घर मै फोन गरेर पैसा पठाइमागे। अस्ति भर्खर पठाएको पैसा किताब किन्न मा खर्च भयो भने, सोझा घरपरिवार पत्याइहाले, मलाइ जितेर पनि हारेको महसुस भयो। त्यो जाडो को कम्पन भन्दा यो ठग्दा को कम्पन ठुलो थियो। तर पनि यो केहीबेर लाई मात्र हो, म पहिलै काठमाडौ छिरे देखि ठग्दै आएको छु। बाहिरका, घरका मानिसलाइ लाग्छ्होला छोरा काठमाडौ पढ्छ, कति सुखी जीवन तर काठमाडौ का बेदना बसेका लाई मात्र थाहा हुन्छ। यति तनाब का बाबजुद पनि जीवन मुस्काउन सिकाउछ काठमाडौले, सपना टुक्रा टुक्रा हुदा रुन र फेरि बुन्न सिकाउछ यो काठमाडौ, दुख दुख मा खुसी किन्न सिकाउछ काठमाडौ। मेरो पैसा आयो, पैसा पाउने बित्तिकै हिजो को पीडा बिर्से, फेरि पुरानैदिन सुरु भयो। यसपाली गर्लफ्रेन्ड लाई आफै फोन गरे आउ आज चन्द्रागिरी घुम्न जाने, म ट्रीट दिन्छु, मिले त्यतै बसम्ला………